Rembrandt Pleintheater

Schoolpleinen van middelbare scholen zijn doorgaans weinig aantrekkelijke verblijfplaatsen. Voor de op prikkels beluste tiener rest doorgaans niet veel meer dan een ondefinieerbare, betegelde vlakte die gedomineerd wordt door functionele elementen als fietsenrekken en een enkele vuilnisbak. Waar je op de basisschool nog een glijbaan, een zandbak en een hangrek tot je beschikking had, moet je als middelbare scholier je sociale contacten veelal zien te onderhouden tussen overvolle fietsrekken. In vergelijking met dergelijke karigheid kan men terecht jaloers worden op het schoolplein van het Rembrandt College in Veenendaal. Daar creëerde Ben Raaijman (1959), met in het achterhoofd dat veel sociaal gedrag van scholieren draait om flirten en uiterlijk vertoon, een openluchttheater als ultieme hotspot.

Het Rembrandt College werd gebouwd in de jaren negentig en is een van de meest energiezuinige en milieuvriendelijke scholen van Nederland. Zo bestaat de enorme, grijsblauwe zuidgevel van de school geheel uit zonnecellen. In schril contrast met het markante schoolgebouw stond echter het schoolplein; een volstrekt anonieme vlakte zonder duidelijke structuur en middelpunt. Het bleek voor kunstenaar Ben Raaijman een uitermate geschikte plek om een kunstopdracht te verwezenlijken. Raaijman koos voor een geïntegreerde oplossing; een openluchttheater dat qua vorm gebaseerd is op de zeventiende-eeuwse wetenschapstheaters. Het theater is gesitueerd op de potentieel zonnige zuidhoek van het plein en ligt daarin verzonken. De hoogste rij stoelen steekt net boven het niveau van het schoolplein uit en de onderste rij ligt verdiept. De uiteinden van de tribune waaieren naar buiten toe uit en zo ontstaan in feite twee podia: één in de zitkuil (met een doorsnede van ongeveer vier meter) en één ter hoogte van het schoolplein. Afhankelijk van het gebruik van de tribune kan deze ruimte bieden aan een intieme bijeenkomst, maar ook aan meer dan 160 leerlingen.

In Raaijman‘s visie heeft de openbare ruimte geen behoefte aan versieringen maar aan kunsttoepassingen die een duidelijke impuls geven aan het openbare leven. De theatrale verblijfplaats voor het Rembrandt College is een geslaagd voorbeeld van Raaijman’s streven om zijn werk in goede afstemming te laten zijn met de gebruikers én de architectuur van de omgeving. Het openluchttheater vormt een extra toevoeging aan de school, waar zij in veel opzichten ook een verkleinde versie van is. Behalve als hangplek kan het theater plaats bieden aan culturele evenementen, spreekbeurten of, haar herkomst in gedachten, wellicht wetenschappelijke experimenten. (XdJ)[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]